NIE PŁACZ! 

To nie powód do smutku!  

A może…. 

Widzę, że jest Ci trudno. Czy mogę Cię przytulić lub być blisko? 

Każdemu zdarza się płakać. Płacz jest ok. Pozwala nam rozładować nasze emocje 

Jestem tu! Damy sobie radę razem  

Widzę, że jest Ci smutno i dlatego płaczesz. Wiesz inni ludzie mają tak samo. Płaczą, gdy się smucą

Smucisz się, ponieważ to było dla Ciebie ważne? Zawsze możesz spróbować jeszcze raz. Będę tuż obok, by Ci pomóc, jeśli tego chcesz?     

JAK ZAOPIEKOWAĆ SMUTEK DZIECKA  

  1. ZAPEWNIJ POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA – Jestem blisko przy Tobie. Możesz na mnie liczyć. Jesteś bezpieczny 
  2. BĄDŹ BLISKO, A JEDNAK OBOK! – By skutecznie zaopiekować się smutkiem dziecka – bądź blisko, ale nie zatapiaj się w jego emocjach. Smutnemu rodzicowi trudniej wspierać swoje dziecko
  3. IM MNIEJ, TYM LEPIEJ – Kluczem do zaopiekowania smutku dziecka, jest sama Twoja obecność i akceptacja jego stanu. Wcale nie trzeba ciągle mówić i pocieszać, czy proponować natychmiastowych rozwiązań 
  4.  BĄDŹ EMPATYCZNY I ZAAKCEPTUJ SMUTEK! – Widzę, że jest Ci smutno…; Rozumiem, że teraz nie masz ochoty rozmawiać; Każdemu czasem bywa smutno, płacz jest Ok  
  5. BĄDŹ TOWARZYSZEM! – Bycie przy dziecku, zaakceptowanie jego smutku i łez, pokazuje mu, że nie trzeba się ukrywać ze swoimi emocjami. Dziecko widzi, że nie musi przeżywać smutku w samotności  
  6.  NIE WYŚMIEWAJ I NIE KRYTYKUJ! – To nie powód do płaczu…; Taki duży chłopiec, a płacze…; Nie bądź beksa, przecież to śmieszne  
  7. TYLKO BĄDŹ! – Nie wiesz co masz powiedzieć czy zrobić? Nic nie szkodzi! Tylko bądź, weź za rękę, przytul. Zrób to na co pozwoli Ci dziecko 
  8. SZUKAJ ROZWIĄZAŃ W ODPOWIEDNIM MOMENCIE! – Chcesz poszukać sposobów na smutek swojego dziecka? Świetnie! Zrób to we właściwym czasie. Niekoniecznie, gdy dziecko płacze lub jest przygnębione”  

Jak wytłumaczyć dziecku związek między myślami, emocjami a zachowaniem.

Kiedy płonie ognisko to co widać z oddali, to dym. Ten dym to sposób, w jaki się zachowujemy – czyli to co widzą inni ludzie wokół nas. Ludzie widzą jak krzyczymy, tupiemy nogami, płaczemy, rzucamy przedmiotami.

Nie ma dymu bez ognia. Ogniem są wszystkie nasze uczucia, które pojawiają się w danej sytuacji: złość, smutek, rozgoryczenie, żal. Te przeżywane przez nas uczucia są bardzo silne – gorące jak płonienie ognia.

Ogień nie powstaje sam z siebie; aby go wzniecić, potrzebna jest podpałka, czyli na przykład pnie drewna. Te pnie to wszystkie nasze myśli o sobie, innych i świecie: „jestem do niczego”, „ludzie mnie zawsze oceniają”, „świat nie jest przyjemnym miejscem”.

W każdej sytuacji pierwszą rzeczą, jaka przychodzi nam do głowy, są myśli, które wywołują określone uczucia i prowadzą do konkretnego zachowania.

Pierwszym pytaniem, przed jakim należy stanąć, aby móc rozmawiać o pomocy dla dzieci z zachowaniami trudnymi jest:

obrazek ogniska jako wizualizacja powiązań między zachowaniem, emocjami i myślami

zachowania

emocje

myśli

„Jak to jest być dzieckiem, które ma problemy w zachowaniu? Co takiego dziecko czuje?”

Najczęściej widzimy tylko własną perspektywę. Dla wielu dziecko z problemami w zachowaniu „robi na złość”, „złości się bez powodu”, „mści się”, „jest niewdzięczne”. Tak na prawdę bycie dzieckiem z trudnościami wiąże się z występowaniem szerokiego wachlarza emocji.

  1. Te dzieci bardzo często nie lubią siebie i innych osób, gdyż kojarzą im się oni z krytyką, wyśmiewaniem, dokuczaniem i oskarżaniem.
  2. Doświadczają strachu, który tym jest silniejszy, im bardziej niekonsekwentny jest rodzic. Dzieci boją się przemocy w otoczeniu i same wybierają stosowanie zachowań agresywnych jako sposób na obronę oraz upodobnienia się do innych. Dla nich to czasem jedyny sposób na podniesienie własnej samooceny, uzyskanie akceptacji czy dopasowanie się. Ale dzieci te boją się również same siebie i własnych wybuchów złości, szczególnie jeśli dodatkowo mają doświadczenie odrzucenia społecznego ze względu na swoje zachowanie. Strach i podyktowana nim przemoc , w postaci różnych strategii działania, stanowią łatwy i szybki sposób na uzyskanie zmiany w otoczeniu, która z ich punktu widzenia jest korzystna.
  3. Dzieci z problemami w zachowaniu czują ogromny smutek. Prezentując zachowania destrukcyjne już jako małe dzieci, są odrzucane przez rówieśników (niezapraszane na urodziny, pomijane na placu zabaw), często słyszą od innych: „nie wolno mi się z tobą bawić”. Smutek miesza się w nich ze złością. Nie akceptują siebie i często się krytykują, myśląc: „jestem gorszy”, „nieważny”, „nielubiany”. Są złe na siebie, bo czują, że powinny sobie radzić, a sobie nie radzą.
  4. Dzieci z trudnościami w zachowaniu mają poczucie niezrozumienia. Ilekroć próbują zrobić coś dobrze, wkładają w to ogromny wysiłek, inni zakładają, że jest to z ich strony oznaka zawiści, złośliwości czy nieszczerości.
  5. Gdy już uda im się osiągnąć sukces, wpadają w poczucie bezradności, gdyż wszyscy inni, zamiast pochwalić, dostrzegają tylko braki w ich zachowaniu: „tak zrobiłeś to teraz dobrze, ale na co dzień wcale się tak nie zachowujesz”
  6. Długotrwałe poczucie bezradności, prowadzi do poddania się i nasze dzieci po prostu przestają się strać, przestaje im zależeć, gdyż daliśmy im bardzo wiele komunikatów negatywnych, krytycznych.
  7. To natomiast prowadzi do wybuchów złości, a w efekcie do izolacji.

Zakres obowiązków psychologa:

1. Prowadzenie obserwacji dzieci w związku z rozpoznawaniem indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci:

– określenie mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień dziecka;

– przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu dziecka;

2. Rozwiązywanie problemów wychowawczych dzieci;

3. Określanie niezbędnych do nauki warunków, sprzętu specjalistycznego i środków dydaktycznych, odpowiednich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne dzieci;

4. Współpraca z zespołem przygotowującym Indywidualne Programy Edukacyjno- Terapeutyczne;

5. Zapewnienie pomocy psychologicznej dzieciom z orzeczeniem;

6. Wspieranie nauczycieli, wychowawców grup i innych specjalistów;

7. Dobór metod, form kształcenia i środków dydaktycznych do potrzeb dzieci;

8. Udzielanie pomocy psychologicznej rodzicom i dzieciom;

9. Współpraca z innymi podmiotami (Poradnie psychologiczno-pedagogiczne, poradnie specjalistyczne);

10. Przedstawianie pomysłów rozwoju placówki na radzie pedagogicznej;

Godzina dostępności wtorki 14.15-15.15.

podstawowe potrzeby dziecka kliknij